“ILLUMINATUS I”-INSTALACJA GRZEGORZA BAJORKA

“Jedna praca może kumulować w sobie nawet do kilkunastu, uzupełniających się wzajemnie, nieoczywistych metafor”.

Instalacja Grzegorza Bajorka „ILLUMINATUS I” od 22 XI w Pracowni pod Baranami w Krakowie.

Instalacja rozpoczyna cykl „Illuminatus” złożony z obrazów posiadających własne światło. To swoisty eksperyment badający wizualne zakłócenia pomiędzy odbiorcą, a działem.

Obraz ukazuje Adama i Ewę broniących się przed wciągnięciem w strumień fizycznego światła – symbolu przejścia w nieznane. Autor usiłuje przenieść odbiorcę w moment kreacji ludzi prymarnych, w samo wnętrze Boskiego oka. Daje wyraz Jego myślom poprzez wiązkę światła.
Jednakowe ustawienie postaci nawiązuje do ornamentyki architektonicznej. Natomiast prymitywność i zaburzone proporcje ciał są przenośnią kształtowania się myśli jako niedokończonego jeszcze procesu.

Widz również ma wizualny wpływ na postrzeganie obrazu. W zależności od jego dystansu względem instalacji, strumień światła przybiera rozmaite kształty. Nadaje to pracy organiczny i pulsacyjny rytm.

Zbyt przyzwyczailiśmy się widzieć obraz takim, jakim nauczyliśmy się go widzieć. Grzegorz Bajorek usilnie próbuje odwołać się do chwili, w którym owa nauka nastąpiła i nakłania do przewartościowania obrazu w kierunku zjawiska optycznego.

Autor liczy na bogaty świat interpretacji, drzemiący w każdym odbiorcy. Uważa, że to, co znamy, da się na nowo zrozumieć. Jednak nade wszystko możemy to zakłócić lub wzmocnić.

“One piece of work can cumulate in itself even up to a dozen, mutually complementing, non-obvious metaphors .”

Grzegorz Bajorek’s installation “ILLUMINATUS I” from 22 XI 2013 in Pracownia pod Baranami in Kraków.

The installation opens a cycle “Illuminatus” composed of paintings having their own light. It is a special experiment that explores the visual distortions between the viewer and the work.

The painting shows Adam and Eve defending themselves against being drawn into the stream of physical light – a symbol of transition into the unknown. The author tries to transfer the viewer into the moment of creation of the primary people, into the inside of the Divine eye. He gives vent to His thoughts through the beam of light.

Identical arrangement of the figures refers to the architectural ornamentation. On the other hand the primitiveness and distorted proportions of the bodies are a trope of the formation of thoughts as a yet unfinished process. The viewer also has a visual influence on the perception of the painting.

Depending on his distance from the installation, the stream of light adopts various shapes. It gives the work a organic and pulsating rhythm.

We became too used to seeing a painting as we learned to see it. Grzegorz Bajorek persistently tries to refer to that moment when the learning occurred and urges to re-evaluate the painting in the direction of an optical phenomenon.

The author is counting on an ample world of interpretation, latent in every viewer. He thinks that what we know can be comprehended a new. However, above  all we can distort or strengthen it.